मना सज्जना- खोट्या आकर्षणाला मन का भुलतं?
कधी कधी एक प्रश्न मनात उभा राहतो.
इतकी वर्षं जगलेला माणूस.
अनुभव घेतलेले स्त्री-पुरुष.
तरीही कुणाच्या खोट्या बोलण्याला.
खोट्या कौतुकाला.
शो-ऑफला.
आपण इतकं सहज का भुलतो.
आपल्याला आतून माहीती असतं.
हे खरं नाही.
हे नाटक आहे.
हे बोलणं पोकळ आहे.
तरीही मन तिकडे ओढलं जातं.
आणि जे लोक सरळ बोलतात.
जे स्पष्ट भूमिका घेतात.
जे समोरासमोर खरं सांगतात.
ते मात्र त्रासदायक वाटतात.
“फार तोंडावर बोलतात.”
“फार कडक आहेत.”
“फार स्पष्ट आहेत.”
असं आपण म्हणतो.
मग प्रश्न पडतो.
मन इतकं कमकुवत असतं का.
की सत्य सहन होत नाही.
आणि खोटं गोड वाटतं.
खरं तर हे कमकुवतपणाचं नाही.
हे असुरक्षिततेचं लक्षण असतं.
जिथे मनाला सतत मान्यतेची भूक असते.
कौतुक हवं असतं.
कोणी तरी “तू खास आहेस” असं म्हणावं अशी अपेक्षा असते.
आणि ही भूक.
खोटं बोलणारे लोक अचूक ओळखतात.
ते मुद्दाम गोड बोलतात.
मुद्दाम कौतुक करतात.
मुद्दाम वेगळं भासवतात.
हे खरं आहे हे त्यांनाही माहीत नसतं.
पण ते परिणामकारक आहे हे त्यांना माहीत असतं.
अशा लोकांचा प्रभाव सगळ्यांवर नसतो.
तो एका ठराविक समूहावर असतो.
ज्यांना स्वतःबद्दल शंका असते.
ज्यांना स्वतःचं मत ठाम नसतं.
ज्यांना कुणाच्या आधाराची सतत गरज असते.
मग हळूहळू विचारसरणी बदलते.
स्वतःचं बरोबर-चूक ओळखणं कमी होतं.
आणि मन नकळत कुणाच्या तरी कंट्रोलमध्ये जातं.
याउलट.
जे लोक खरं बोलतात.
जे आरसा दाखवतात.
ते अस्वस्थ करतात.
कारण ते आपल्याला विचार करायला लावतात.
खोटं बोलणारे सुख देतात.
खरं बोलणारे जबाबदारी देतात.
म्हणून मन पहिल्याकडे धाव घेतं.
पण एक लक्षात घ्यायला हवं.
खोट्या आकर्षणातून मिळालेली जवळीक.
क्षणिक असते.
आणि त्याची किंमत.
स्वतःची स्वतंत्र विचारशक्ती गमावणं असतं.
मना सज्जना.
कोणी तुम्हाला गोड बोलून जिंकलं.
तर थांबा.
आणि स्वतःला विचारा.
तो मला समजून घेतोय
का मला हाताळतोय?
की मन पुन्हा स्वतःच्या बाजूने उभं राहतं. --------------------------------------------- फोटो साभार, AI चे आभार
Comments
Post a Comment