मना सज्जना- आपण कुणाला काय देतो?

 

आपण रोज कुणाकडून तरी काहीतरी अपेक्षा ठेवतो.
वेळ.
समज.
साथ.
मदत.
कधी फक्त लक्ष.

आपल्या गरजा खूप सहजपणे व्यक्त होतात.
आपण म्हणतो, “कोणी तरी मदत करायला हवी.”
“कोणी तरी समजून घ्यायला हवं.”
“कोणी तरी पुढे यायला हवं.”
पण हे बोलताना एक प्रश्न आपण स्वतःला विचारत नाही.
आपण कुणासाठी काय देतोय.

देणं म्हटलं की आपल्याला लगेच पैशांची आठवण येते.
किंवा मोठ्या मदतीची.
पण देणं एवढंच मर्यादित नाही.
वेळ देणं.
मन देणं.
शांतपणे ऐकून घेणं.
ही सगळी देणगीच आहे.

पण आपण इथे थांबतो.
कारण मनात लगेच एक विचार येतो.
“यात माझा काय फायदा?”
हा प्रश्न नकळत सगळ्या नात्यांत शिरतो.
आणि देणं व्यवहार बनतं.

फुकटचा सल्ला मात्र आपण सहज देतो.
कारण त्यात काही द्यावं लागत नाही.
ना वेळ.
ना जबाबदारी.
ना स्वतःला झुकवावं लागतं.
पण खरी मदत.
ती थोडी अस्वस्थ करते.
कारण त्यात स्वतःपलीकडे पाहावं लागतं.

आपण घेताना मात्र फार विचार करत नाही.
कोणी वेळ दिला तर चालतो.
कोणी साथ दिली तर आवडतं.
कोणी मदत केली तर समाधान मिळतं.
मग देताना आपण एवढे मोजून का पाहतो.

खरं तर देण्यातही तितकाच आनंद असतो.
फक्त तो वेगळ्या प्रकारचा असतो.
तो आवाज करत नाही.
दिसून येत नाही.
पण मनात खोलवर बसतो.

कुणाला दिलेला आधार.
कुणासाठी थांबलेला क्षण.
कुणाचं ओझं हलकं झाल्याची जाणीव.
हे सगळं आपल्यालाच समृद्ध करतं.

आपण सगळेच आयुष्यात कुणावर तरी अवलंबून असतो.
आज नाही तर उद्या.
म्हणून भार देणाऱ्याने.
कधी तरी देणारा बनणं.
ही केवळ चांगुलपणाची गोष्ट नाही.
ती माणूसपणाची गरज आहे.

आपण सगळे घेणारेच राहिलो.
तर आयुष्य रिकामं वाटायला लागेल.
पण थोडं देणं शिकवलं.
तर जगणं अर्थपूर्ण होईल.

आज काही मोठं देण्याची गरज नाही.
आज फक्त इतकंच करून बघा.
जिथे तुम्ही काही घेऊ शकता.
तिथे काही देऊनही पाहा.

कदाचित.
तुम्हाला एक नवा आनंद सापडेल. ---------------------------------- फोटो साभार, गुगलचे आभार