मना सज्जना- अपयश हा आपल्या प्रयत्नांचा पुरावा असतो

अपयश हा शब्द आपल्याला घाबरवतो.
लहानपणापासून आपल्याला एकच गोष्ट शिकवली जाते.
जिंकलं पाहिजे.
यशस्वी झालं पाहिजे.
मग अपयश आलं.
की आपण स्वतःलाच दोष देतो.

अपयश म्हणजे आपण कमी पडलो.
असं आपण गृहित धरतो.
पण खरं तर अपयश म्हणजे आपण प्रयत्न केला याचा पुरावा असतो.
ते कुणीही आपल्याला सांगत नाही.

अपयश आलं की पहिला आघात मनावर होतो.
आतला आवाज कठोर होतो.
“तुला जमलंच नाही.”
“तू इतरांसारखा नाहीस.”
हे शब्द बाहेरून नाही.
आतून येतात.
आणि तेच जास्त दुखावतात.

अपयश स्वीकारण्याची कला म्हणजे अपयशाचं समर्थन करणं नाही.
तर त्याच्याशी प्रामाणिकपणे बसणं.
ते नाकारायचं नाही.
ते लपवायचं नाही.
आणि त्याला आपली ओळख बनू द्यायची नाही.

आपण अनेकदा अपयशाची तुलना करतो.
कोणी कमी वयात यशस्वी झालं.
कोणी पुढे निघून गेलं.
आणि आपण मागे पडलोय असं वाटत राहतं.
पण प्रत्येकाची वेळरेषा वेगळी असते.
हे मान्य करणं अवघड असतं.
पण आवश्यक असतं.

अपयशातून बाहेर पडायचा सगळ्यात महत्त्वाचा टप्पा म्हणजे स्वतःशी सौम्य होणं.
“हे माझ्याकडून झालं नाही.”
हे शांतपणे म्हणता आलं.
की मन तुटत नाही.
ते सावरायला सुरुवात करतं.

अपयश आपल्याला थांबायला भाग पाडतं.
पुन्हा विचार करायला लावते.
कधी दिशा बदलायला शिकवते.
आणि कधी स्वतःला नव्याने ओळखायला भाग पाडते.

सगळेच अपयशातून लगेच उभे राहत नाहीत.
काही जणांना वेळ लागतो.
तो वेळ घ्यायची परवानगी स्वतःला द्यावी लागते.
कारण सावरणं ही स्पर्धा नाही.

अपयश स्वीकारलं.
की भीती कमी होते.
पुन्हा प्रयत्न करण्याची ताकद मिळते.
आणि स्वतःशी नातं तुटत नाही.

यश माणसाला ओळख देतं.
पण अपयश माणसाला खोल बनवतं.
आणि खोल झालेला माणूसच.
खरं आयुष्य समजून घेऊ शकतो.हीच आहे.
अपयश स्वीकारण्याची खरी कला.
-------------------------- 

फोटो साभार, गुगलचे आभार