मना सज्जना- आधी नाही म्हणायला शिका

आपण चांगले राहायचा खूप प्रयत्न करतो.
समजून घेणारे.
सहनशील.
सगळ्यांना सामावून घेणारे.
पण या सगळ्या प्रयत्नांत एक गोष्ट दुर्लक्षित राहते.
ती म्हणजे स्वतःची मर्यादा.

आपण अनेकदा ‘नाही’ म्हणत नाही.
कारण समोरचा दुखावेल अशी भीती वाटते.
आपण स्वतःला थांबवत नाही.
कारण गैरसमज होतील असं वाटतं.
आणि हळूहळू मनावर ओझं वाढत जातं.

सीमा ठरवणं म्हणजे भिंत उभी करणं नाही.
सीमा म्हणजे स्वतःला सुरक्षित ठेवणं.
जिथे आपलं मन दुखतं.
जिथे आपला सन्मान कमी होतो.
तिथे थोडं थांबणं म्हणजे स्वार्थ नाही.

आपण सगळ्यांसाठी उपलब्ध राहिलो.
पण स्वतःसाठी वेळ ठेवला नाही.
तर मन थकणारच.
आणि थकलेलं मन चिडचिडं होतं.

काही लोक नकळत आपली सीमा ओलांडतात.
ते आपल्या वेळेवर हक्क सांगतात.
आपल्या भावनांना गृहित धरतात.
आपल्या शांततेला भीती समजतात.
हे त्यांच्या सवयीमुळे होतं.
पण त्याला थांबवणं आपल्या हातात असतं.

सीमा सांगणं कठीण वाटतं.
कारण आपण सवयीचे नसतो.
पण सीमा न सांगणं.
हे स्वतःवर अन्याय करणं ठरतं.

स्वतःला जपणं म्हणजे इतरांवर प्रेम कमी करणं नाही.
तर ते प्रेम टिकवण्यासाठी आवश्यक असतं.
कारण सतत दुखावलेलं मन.
कधी ना कधी दूर जातंच.

सीमा स्पष्ट असतील.
तर नात्यांत गोंधळ कमी होतो.
अपेक्षा स्पष्ट राहतात.
आणि मनात साठलेला राग कमी होतो.

आपण जिथे ‘हो’ म्हणतो.
तिथे ती इच्छा असावी.
आणि जिथे मन नाही म्हणतं.
तिथे थोडं धैर्य दाखवावं.

सीमा म्हणजे स्वतःसाठी राखलेली जागा.
जिथे मन श्वास घेऊ शकतं.
जिथे अपराधभाव नसतो.
आणि जिथे आपण स्वतः असू शकतो.

स्वतःला जपणं शिकल्यावर.
इतरांशी नातं अधिक प्रामाणिक होतं.
आणि मनाला पहिल्यांदाच.
खरं सुरक्षित वाटायला लागतं. ------------------------------------- फोटो साभार, गुगलचे आभार